Efnahagsástandið virðist draga fram það versta í mörgu fólki. Bloggheimar loga af sjálfumglaðri vandlætingu og sleggjudómum. Það er nánast sama hvar er gripið niður, fólk heimtar blóð og leyfir sér ótrúlegan dónaskap gagnvart náunganum. Nú síðast fékk Dorit á baukinn, fyrir að benda okkur á hið sjálfsagða en áður var búið að níða skóinn af stórum hluta af stjórnmálamönnum og stjórnsýslu Íslands - auk helstu viðskiptajöfra síðustu ára.

Bandaríkjamenn lentu í alvarlegu áfalli 11. sept. 2001, fylltust heilagri vandlætingu og ákváðu að heimurinn yrði aldrei samur. Þeir viku til hliðar hefðbundnum gildum eins og alþjóðarétti og mannréttindum. Niðurstaðan var ekki góð og segja má að viðbrögð þeirra hafi valdið meiri skaða en hörmungarnar sjálfar.

Hér heima heyrast hugmyndir um að reka samstundis alla stjórn Seðlabankans, boða samstundis til kosninga, neyða helstu ráðamenn landsins til að segja af sér, ganga tafarlaust og án umræðu í Evrópusambandið, fella úr gildi lög um umhverfismat, hefja ofveiði á þorski og ráðast í stórfellda eignaupptöku hjá fólki sem ekki hefur svo mikið sem verið ákært, hvað þá heldur dæmt.

Við urðum vissulega fyrir áfalli en við megum ekki víkja til hliðar grunngildum okkar samfélags; umburðarlyndi og réttarríkinu. Það er stundum sagt að maður eigi ekki að hugsa um vandamál heldur lausnir en nákvæmlega núna væri það okkur öllum hollt að velta vandanum fyrir okkur áður en við krefjumst lausna. Kannski er vandinn einmitt fólginn í ofurtrú á lausnir og "þetta reddist" hugsanahætti. Ef núverandi ástand hefur sýnt okkur eitthvað þá er það að hlutir reddast ekki alltaf og það er mikilvægt að bera virðingu fyrir skoðunum fólks (líka erlendra greiningaraðila) sem er á annarri skoðun en við sjálf. Ef okkur tekst ekki að læra þessi sannindi erum við dæmd til að endurtaka þennan leik.